خودخواهی

به حود خواهی فکر می کردم ، مدت های طولانی با این مساله درگیر بوده ام و دنیای خود خواه را سرزنش کرده ام . بعد از مدت ها به این نتیجه رسیدم که جهان بر پایه عشق به خود بنا نهاده شده و هر آنچه دگر دوستی در آن باشد ریشه در علاقه به خود و رفع نیازهای خودخواهانه دارد . در ابتدا این حقیقت تاریک روزگار برایم شنگین بود و مرا می آزرد . من همیشه ارزش انسان را تنها در این می دیدم که می تواند دیگری را بر خود ترجیح دهد . اما بعدها فهمیدم که این خودخواهی نه تنها از زیبایی دنیا هیچ کم نمی کند بلکه دنیا را زیبا تر از همیشه می کند ، بدون علاقه به خود منطق زندگی دستخوش تزلزل و زوال می شود ، کسی که خود را دوست ندارد چطور و به چه انگیزهای به دیگران احترام خواهد گذاشت وقتی که از خود نفرت دارد و از دریافت احترام بیزار است

شاید مادرها از روی خودخواهی مهربان باشند یا دوستان برای آرامش خود همدیگر را دوست داشته باشند و یا کمک به کودک فقیر برای ارضا حس خود خواهانه ی خود و احساس خوب خودمان باشد ولی تفاوت کار درخود است ، ما همه خودخواهیم اما چه خودی ؟ علاقه به آن خودی که عاشق دیگران است عین خوبی است و علاقه به خود پلیدی که آسایش دیگران را نمی تواند ببیند عین بدی . دوستان خودخواهی زیباست عیب از "خود" ماست